Held op vier sokken, hulphond eetstoornis en de rest:)

Rekeningnr & legitimatie geverifieerd!
€ 8245 ingezameld van €8000.
103% behaald met 103 donaties!

Ik ben net uit geweest en er ligt nu alweer een plasje in de kamer, oeps...

Veel werk? Yes.. Maar, waar een hond voor veel mensen voelt als het hebben van minder vrijheid, is dat precies wat mijn held op sokken mij heeft teruggegeven.

Een gevoel van vrijheid en nog belangrijker; de wil om te blijven leven, te knokken, 's ochtends op te staan. 

 

Ik ben Dagmar, 28, een van-de-kleine-dingen-genieter, een boomkruinstruiner, buitenmens, kennisverzamelaar, chaoot, (over)enthousiasteling, mens-, muziek- kunst- en dierliefhebster, en iemand die soms bijna uit elkaar kan knallen van mooiedingenenmensengevoelens

 

Maar heb helaas ook (al meer dan tien jaar) een eetstoornis, CPTSS, nog een verder complex verhaal. Iets wat me steeds minder mens laat voelen, eigenlijk mijn complete leven overheerst(e) en maakt dat ik alles behalve wie ik wil zijn, ben. 

 

Overheerste, want nu heb ik Luna.

 

  Het is alsof ik voor het eerst sinds jaren weer kan ademhalen.

 

  Voor het eerst dat ik niet meer elke avond denk, wens, of ik " 's ochtends alsjeblieft niet meer wakker mag worden".

 

Ze heeft gemaakt dat ik voor het eerst in tijden weer wil knokken tegen die eetstoornis die me nu al meer dan tien jaar in zijn greep heeft. Het weer aan wil gaan. En vooral weer vertrouwen heb in dat het misschien toch kan, het toch kan lukken, ik dit kan. 

 

Luna geeft mij hoop, maar als hulphond uiteindelijk ook steeds meer vrijheid terug. Dat is tenminste het doel.

   Daarvoor is een opleiding tot hulphond eigenlijk onmisbaar.

Juist in de momenten waarop ik haar steun het hartste nodig heb, in de supermarkt, tijdens therapie, in een dissociatie of juist ervoor, als mijn bloedwaardes niet goed zijn, in de trein of het ov, zal zij als hulphond bij mij kunnen zijn.

Zij zal, met de opleiding, kunnen leren hoe ze die steun kan geven, mij letterlijk het gangpad uit kunnen trekken, kunnen signaleren dat ik nu toch echt even op mijn tellen moet passen, wat moet eten of zelfs uit een dissociatie halen. 

Zij zal mij de basisveiligheid geven, die ik nodig heb om eindelijk verder te komen in therapie, eindelijk een intensievere behandeling aan te kunnen, iets wat tot nu toe telkens is stukgelopen omdat ik het zelf niet goed veilig of vol kon houden. 

 

En ik wil, ik wil zo graag weer echt leven, ik wil studeren, wil genieten van mijn eigen kooksels, wil weer op aarde willen zijn en daar ook mogen zijn, wil voelen dat ik trots mag zijn op mezelf, wil mensen helpen, mezelf kunnen helpen, wil wandelen zonder tegelijkertijd continu te denken over wat ik (of of ik) ga eten. Wil teruggeven aan al die mensen die mij zoveel hebben gegeven. Wil waarmaken wat ik wil waarmaken, geven wat mij gegeven is.

 

Durven, echt genieten, echt voelen, echt houden van, echt boos zijn, echt verdrietig zijn, echt leven. 

 

De hulphondopleiding word alleen niet vergoed en kost €8000,-. 

Een bedrag wat ik (helaas) niet zomaar op mijn rekening heb staan. 

Vandaar deze crowdfundactie. 

 

Heb hier enorm lang tegen aan zitten hikken, ideëen over vanalles maken en verkopen, gewoon even heel hard werken, de lotto winnen en meer van dat soort zaken, hebben de revue gepasseerd.

 

Helaas zijn deze masterplannen toch ontoereikend of irrealistisch. Ik ben nog steeds ziek (oh ja) en even fulltime heel hard werken zit er jammer genoeg niet in. 

Mijn karma is blijkbaar niet hoog genoeg om de kraskalender van kerst meer op te doen leveren dan vijf euro en mijn (overheerlijke) hummus toch niet te verkopen voor meer dan drie euro per bakje. 

Okee, mijn kunstfrutsels heb ik nog niet durven verkopen. Geef ze stiekem ook gewoon liever weg..

 

Bij deze vraag ik dan toch om hulp. Alle kleine beetjes helpen. Zelfs gewoon mijn verhaal lezen en, in het geval je helemaal platzak bent (ik ken het..)deze te delen met al die rijke vrienden ;).

 

Heel erg bedankt voor het lezen, zou u/jij mij willen steunen in Luna's  opleiding?

(in elk geval een goed doel waarvan je weet waar het geld naartoe gaat;))

 

Liefs, Dagmar

 

 

Hieronder nog een aanvullend verhaal, voor wie geen genoeg kan krijgen van mijn schrijfsels, of nog wel even duidelijk wil hebben wat nu de achtergrond is van dit hele gebeuren... Of voor wie misschien gewoon eigenlijk moet gaan opruimen of werken, maar nu ernstig uitstelgedrag aan het vertonen is (please do! maar wel daarna aan de slag;)). 

 

Al meer dan tien jaar heb ik (in verschillende vormen) een eetstoornis. Eigenlijk een uiting, symptoom of copingsmechanisme van verschillende onderliggende problemen, maar wel een nogal onhandige of liever gezegd onleefbare coping, en coping die niet zozeer meer een coping is, maar een monster. Een monster die mijn leven beheerst, die onbeheersbaar is geworden. Die ervoor zorgt dat ik niet minder, maar steeds meer een hekel aan mezelf krijg. 

Die maakt dat ik niet kan zijn wie ik wil zijn, wie ik ben.

 

Ik heb verschillende opnames gehad, verschillende vormen van hulp. Gevochten, geknokt, beter geworden, teruggevallen. Verwezen en doorverwezen, te compex of  "de zorg niet kunnen bieden die jij nodig hebt". Ben fysiek meerdere keren onderuit gegaan, met levensbedreigende bloedwaardes aan de hartbewaking gelegen. 

Had het bijna opgegeven, moe en kapot van het gevecht, van het steeds weer falen, terugvallen en mislukken. Van het willen, van het hopen, maar dan de kracht steeds weer opnieuw tussen je vingers voelen glijden. Van het bungelen aan een heel dun draadje wat het leven zou moeten zijn, het leven waar ik steeds minder van mee kreeg. Moe van het teleurstellen van iedereen, de schaamte voor mezelf, dat ik blijkbaar zelfs in de hulpverlening kan mislukken. Dat ik "met al mijn kwaliteiten"  niet het leven heb dat ik zou moeten hebben, wilde hebben op mijn 28ste. 

 

Maar, ik ben ook geholpen, vertrouwen gekregen, krijg nog steeds enorme steun en vertrouwen van hulpverleners met (hele) lange adem. Mede daardoor ben ik blijven volhouden, hopen op beter, blijven zoeken naar wel passende hulp, naar dingen die mij motiveren, helpen om door te blijven gaan. 

Maar het ging een beetje op, die energie om mezelf continu weer op te pakken. Om steeds afleiding te zoeken, om maar niet alleen te hoeven zijn met die grootste vijand in mezelf. 

Het ging niet meer, het ging vooral niet meer alleen. Levenseindekliniek kwam ter sprake. 

Hulphond kwam ook weer ter sprake.

Nog één kans, nog één keuze, nog één keer hoop.

 

Ik had in de vakantie een oppashond gevonden, ook weer uit een gevoel van 'wat kan mij helpen?', of 'help! Afleiding!'.

Voor het eerst in tijden sliep ik weer goed, durfde ik naar bed te gaan, was ik niet alleen met mijn nare lijf, maar kon ik me focussen op die warme, vol vertrouwen, lieve hond naast me. Hij was toch oppashond, dus mocht lekker naast mij in bed. 

Voor het eerst durfde ik weer gewoon naar buiten, zonder zo bang te zijn dat ik weer half dissocierend in een supermarkt zou eindigen. Ik durfde voor het eerst weer naar het centrum in Haarlem, naar de markt, wat ik zo leuk vind en van kan genieten. Iets wat steeds maar niet lukte omdat mijn hoofd dan  uiteindelijk door alle prikkels en spanning (vooral over het eten) weer "uit ging" en ik pas 's avonds laat, na oneindige dwaalsessies, weer thuis kwam. 

Helaas was het een oppashond en erg erg erg naar dat hij weer weg moest.. Maar, versterkte wel mijn idee van een hulphond, dat ik mezelf eindelijk echt serieus ging nemen in die wens. Het wat vaker hardop durfde te zeggen, ook al schaamde ik me ergens, want; 'je hebt al zoveel hulp gehad' en 'wat een onzin, aansteller, lang niet ziek genoeg' en meer van dat soort ontzettend-niet-helpende gedachtes..

 

Maar, zoals ik al zei heb ik enorm geluk  met de mensen om mij heen, mensen die ik lief heb, hulpverleners die blijven vertrouwen, meedenken en niet opgeven, die paar wonderlijkekrachtexemplaren (voel je vooral aangesproken), die bleven vertrouwen in de 'daggiepower' in mij, mij niet doorschoven naar de volgende hulpverlener onder het mom van "te complex" of "de zorg die jij nodig hebt kunnen wij niet goed bieden". Maar zorgmensen die in plaats van  "professionele afstand", professionele nabijheid geven, je daarmee weer mens laten voelen, mens in plaats van probleem, een mens met zoveel meer.  Die volhielden en heel heel geduldig bleven, ook al "was het weer mislukt", werd ik weer opgenomen, moest ik weer aan een kaliuminfuus, lukte het weer niet naar therapie te komen. 

 

Ik hakte de knoop door, ik ging ervoor. (met "hèhè, eindelijk" als reactie van vrienden en hulpverleners..)

Dat ging ineens heel snel, er was een nestje, en voor ik het wist had ik een zwart monstertje in mijn schoot. (HELP! Paniek!;)). 

 

Nooit nooit nooit had ik ooit gedacht dat zij me zoveel zou brengen. Zoveel zou laten lachen, mij zo enorm weer levend zou laten voelen. 

 

Sinds ik Luna heb, realiseer ik me pas hoe ver weg ik eigenlijk al was. Ik bestond, maar leefde niet meer echt, ik overleefde. Hoewel ik echt wel momenten had waarop ik wel even de Dagmar was die ik wil zijn of liever gezegd die ik ben, die buiten in de tuin werkt, geniet van het geluid van waaiende bomen, bijles geeft en vreugdesprongetjes maakt bij elke -d of -dt die goed geplaatst word. Of die met elke vezel in mijn lijf kan voelen hoe ik houd van de mensen om mijn heen, wat voor geluk ik ook heb, met alle mooie en goede ervaringen  en mensen in mijn leven. Geluk ook met mezelf, dat ik toch die kleine, maar eigenlijk gigantische dingen kan blijven voelen en zien.

 

Hoewel ik die momenten had (momenten die ik uitgebreid beschreef als iemand mij vroeg hoe het ging of hoe mijn dagen waren), waren dat slechts momenten, niet meer dan twintig procent van de uren die ik wakker was.

De rest van de tijd was ik er eigenlijk niet. Ik was een omhulsel van mezelf, opgeslokt door mijn eetstoornis, eigenlijk continu in een soort roes, half dissocierend en ver weg om maar niet te hoeven voelen. Om maar niet de onmacht te voelen, onmacht in het gevecht tegen dat monster van binnen. Het telkens tekort schieten, het gevoel van falen in het leven, juist omdat ik zoveel wil, juist omdat ik weet dat ik ook zoveel geluk heb met de dingen die ik wel kan. Het gevoel van dat ik eigenlijk, stiekem, een heel heel erg slecht mens ben en het niet verdien om te bestaan. Om maar niet de hele dag te voelen dat ik eigenlijk helemaal niet meer wilde, niet de hele dag te denken wat ik eigenlijk elke avond, net voor ik ging slapen dacht of wenste;

    "mag ik dan nu alsjeblieft, alsjeblieft morgen niet meer wakker worden?" 

Ik had die rare copingsmechanismes als een eetstoornis nodig om te overleven en geen gekke dingen te gaan doen. Om vol te houden, ook al had ik eigenlijk de hoop op beter al verloren. 

Tot nu,

Tot Luna

Tot mijn zwarte held op vier witte sokjes. 

 

Mocht je ook dit laatste mega lange verhaal hebben gelezen, chapeau en dank. Sorry als het wat chaotisch was, voor de eventuele spellingsfouten. Ik ga het niet meer nalezen, maar nu snel plaatsen, voor ik me ( alweer, voor de dertigste keer) bedenk. En nu mijn hond uitlaten en eten geven, voor ze haar eigen staart op eet... 


 

 

 


Frauduleuze actie rapporteren?
Help mee en deel deze actie:
Facebook reacties:
Campagne Gegevens:
Gestart door: [ contact]
€ 8245 ingezameld van €8000.
103% behaald met 103 donaties!
Deze gebruiker is geverifieerd!
Tenaamstelling rekening geverifieerd!
De naam die bij het aanmelden is opgegeven hebben we vergeleken met de tenaamstelling van het rekeningnummer.
Identiteit is geverifieerd!
De naam die bij het aanmelden is opgegeven is geverifieerd door een kopie ID-kaart of met iDIN (via de bank).
Top 3 donaties:
Avatar
Riëtte en Dries
Doneerde op: 2020-10-18 11:33:42
€1500
Avatar
Dries en Riëtte
Doneerde op: 2020-10-18 11:29:39
€1500
Avatar
D&R
Doneerde op: 2020-10-18 11:35:42
€1000
Nieuwste donaties:
Avatar
Chantal Mourik-Kroon
Doneerde op: 2020-10-23 13:10:30
€50
Avatar
janenannet
Doneerde op: 2020-10-20 10:47:43
€25
Avatar
Veerle Degen
Doneerde op: 2020-10-20 08:56:58
€30
Avatar
Anoniempje
Doneerde op: 2020-10-19 08:26:34
€500
Avatar
Anoniempje
Doneerde op: 2020-10-18 22:41:25
€200
Delen Delen